| Наўгародскія пячаткі |
[Jul. 9th, 2009|03:01 pm] |
У сувязі з нядаўнім постынгам пра незразумела-што на пячатцы Сямёна Лютага трэба яшчэ вось што занатаваць. Аляксандр наш Лакіер піша ў "Рускай геральдыцы".
Из двух печатей новгородских, которые сохранились на договорных грамотах 1426 и 1461 гг. Новгорода с великим князем Тверским Борисом Александровичем, изображены: на одной геральдическое животное с лошадиною головою, а задом и ногами львиными, бегущее влево с поднятым хвостом, между головою и шеей видна веревка в виде узды, а на обороте надпись: печать Новгорочкая (табл. XII, рис. 8), а на другой какое-то животное вроде тигра, пантеры или, может быть, мифическое, над ним две звездочки, и на обороте печати надпись: печать Великого Нова-города (табл. XII, рис. 9).
Табліца XII - вось яна, можна паглядзець на гэтых самых жывёл і пераканацца, што пра "может быть, мифическое" - гэта Лакіер не жартуе.
Гэта кажа нам, падаецца, што вытворчасць немаведамай ё геральдычных хімерных істотаў (гэта ўсё, здаецца, мяркуюцца быць выявы "люта звера"?) месцамі мела ў той час прамысловыя маштабы, і наш недакітаўрус Лютага мог ня мець увогуле ніякай крыніцы. Проста задызайнілі чарговую звяругу князю на радасць, ды і ўсё.
Згадаем у дадатак, што гэты звер бегае на пячатцы Лютага ўжо пасля таго, як ён пасядзеў намеснікам дзе? Ага, там.
Але гэта так, досыць павярхоўна. |
|
|
| Урсін |
[Jul. 8th, 2009|06:15 pm] |
Яшчэ крышку пра герб Урсін у Літоўскай Хроніцы. Звярнуў увагу, чытаючы летапісы, што не даваўся гэты бедны герб перапішчыкам, хоць ты плач. У стандартным тэксце ЛХ 2й і 3й рэдакцый ён фігуруе двойчы - спачатку ўзгадваецца сярод гербаў спадарожнікаў Палемона, а пазней гаворыцца, што гэтага гербу быў Ейкш, заснавальнік-эпанім Эйшышкаў. Дык вось, у рукапісах гэта выглядае так:
Румянцаўскі: "з Русин", "со Урсинов"
Яўрэінаўскі: "з Урусин", "c Ибрьсинов" (гэта, праўда, спісак канца 17га, там усё панаглючана)
Рачынскага: "з Руси", "з Уръсинов"
Красінскага: "Ургы", "со Врсином"
Хроніка Літоўская і Жамойцкая не мае, здаецца, урыўка пра Ейкша, а ва ўрыўку пра пабег з Рыму блытаецца ў беднай назве цалкам, прыняўшы яе за яшчэ адно імя (і даючы ў выніку не "четыри", а тры гербы): "четыри домы найвышшии: перший з гербу Катовруса Доспронгус, другий з гербу Колюмнов Просперце Спримнус, Корсинус и Улиянус, и Гектор з гербу Рожей."
Польская версія (Aльшэўскі) прапускае яго разам з Ружай ў першым выпадку: "czteri rodzaie navisse, imieniem s Kitaurus, s Kolumnus", а ў другім дае языказломнае "z Arsusinow".
Быхаўца беспамылкова дае (z herbu) Urseynow, (so) Ursinow, але нельга быць пэўным, думаю, што Нарбут не скарэктаваў магчымыя апіскі па Стрыйкоўскім, які заве гэты герб Урсінам нязменна.
У выніку, прачытанне "Урсін", несумненна, перамагае, але не бяз цяжкасцяў. Астатнія гербы такіх пакутаў у перапішчыкаў не выклікалі. Якая адсюль выснова? Значная частка перапішчыкаў паводзілася так, як быццам бачыла менавіта гэтую з чатырох назваў у першы раз (ну, ці прынамсі ніяк не чакала пабачыць у гэтым месцы). А адсюль якая выснова? А халера яго ведае. |
|
|
| Някруглая дата |
[Jun. 26th, 2009|12:37 am] |
26 чэрвеня 1870 г. ў Мюнхене адбылася прэм'ера вагнэравай Die Walküre.
|
|
|
| Сёння |
[Jun. 22nd, 2009|01:33 pm] |
 |
|
|
| Джордж Уільям Рассэл |
[Jun. 8th, 2009|04:12 pm] |
Чарговы раз узгадалася, што ірландскі сімвалізм з мясцовымі легендарнымі матывамі - гэта не толькі Ейтс.
George William Russell
Children of Lir
WE woke from our sleep in the bosom where cradled together we lay:
The love of the dark hidden Father went with us upon our way.
And gay was the breath in our being, and never a sorrow or fear
Was on us as, singing together, we flew from the infinite Lir.
Through nights lit with diamond and sapphire we raced with the children of dawn,
A chain that was silver and golden linked spirit to spirit, my swan,
Till day in the heavens passed over, and still grew the beat of our wings,
And the breath of the darkness enfolded to teach us unspeakable things.
Yet lower we fell and for comfort our pinionless spirits had now
The leaning of bosom to bosom, the lifting of lip unto brow.
Though chained to the earth yet we mourned not the loss of our heaven above,
But passed from the vision of beauty to the fathomless being of love.
Still gay is the breath in our being, we wait for the bell branch to ring
To call us away to the Father, and then we will rise on the wing,
And fly through the twilights of time till the home lights of heaven appear;
Our spirits through love and through longing made one in the infinite Lir. |
|
|
| Ці ведаеце вы, што... |
[Jun. 4th, 2009|01:08 pm] |
Ці ведаеце вы, што эпічная праца Сэмковіча "O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle roku 1413" выходзіла у свой час, кавалак за кавалкам, у выданнях Львоўскага Геральдычнага Таварыства, і ўсё гэта ляжыць сабе ў нэце пасканаванае?
Miesięcznik Heraldyczny. Organ Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie: R.6 1913 nr9-10 (здаецца, не хапае часткі старонак), R.6 1913 nr11-12, R.7 1914 nr1-2, R.7 1914 nr3-4, R.7 1914 nr5-6.
Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie: 1920 T.5, 1921-1923 T.6, 1924-1925 T.7, 1926-1927 T.8, 1928-1929 T.9.
Я чарговы раз у захапленні ад польскіх электронных бібліятэк. |
|
|
| Hipocentaur albo Kitaurus |
[Jun. 2nd, 2009|04:26 pm] |
Piekosiński Franciszek. Heraldyka polska wieków średnich. Akademia Umiejętności, Kraków, 1889
s. 226-227
207. Hipocentaur albo Kitaurus.
Pieczęć kniazia Siemiona Iwanowicza z r. 1433* wyobraża hipocentaura w ten sposób, iż jest to połukozioł-połuczłowiek, a mianowicie tylnia część i cztery nogi kozła, a przód człowieka z płaską czapką na głowie i dwoma rękami na piersiach założonemi (Fig. 381).
Klejnotu nie ma.
Fig. 381
Ale herbarz arsenalski podając na karcie 95 stronicy odwrotnej herb Pawła Algimunta księcia holszańskiego, biskupa wileńskiego, rysuje w pierwszem polu tarczy czteropolowej hipocentaura w odmienny sposób. Ma to być mianowicie połukoń i połuczłowiek, ale ogon konia przedstawia węża o smoczym łbie, zwróconego paszczą ku połuczłowiekowi. Połuczłowiek zaś odwrócony ko temu gadowi strzela doń z napiętego łuku. W ten sam sposób jest ten herb przedstawiony także na pieczęci kniazia Siemiona Juriewicza z r. 1503**.
*) Muzeum XX. Czartoryskich w Krakowie.
**) Archiwum sławuckie I str. 150 i tab. III. |
|
|
| Канонікі ў Быстрыцы |
[May. 20th, 2009|01:24 pm] |
Наколькі я назіраю па беларускамоўным інтэрнэце, калі размова заходзіць пра Быстрыцу, - тую, што над Вяльлей, пры самай літоўскай мяжы, - то гавораць, што Ягайла заснаваў там у 1390 г. аўгустынскі кляштар. Гэта і сапраўды так, але дзіўна, што за гэтым ніколі ня йдзе ўдакладненьне (я, прынамсі, ня бачыў). Аўгустынцы між тым - гэта не адзін закон, а некалькі, нават досыць шмат. Аб'ядноўвае іх, як і ў выпадку разнастайных бенедыктынцаў, выкарыстаньне агульнага манаскага правіла.
Дык вось, у Быстрыцы напрыканцы 14 ст. замацаваліся Канонікі Рэгулярныя ад Пакуты сьв. Мучанікаў, Canonici regulares de poenitentia beatorum martyrum, якія ў Польшчы завуцца шчэ "Маркі", "Markowie" - па імені найбуйнейшага зь іхных польскіх кляштароў. Яны ж, здаецца, у пазьнейшы час мелі кляштары шчэ ў Міхалішках ды Мёрах.
Ордэн у пэўнай ступені загадкавы - ніхто дакладна ня ведае, скуль ён узяўся. Першы дакумент, які згадвае Братоў ад Пакуты, дадзены ў 1256 ад папы Аляксандра III і гаворыць пра ўжо існуючую арганізацыю. Такі вось ордэн - існаваў, і ўсё тут. |
|
|
| Бэўвульф 9/44 complete |
[May. 17th, 2009|05:22 pm] |
VIII.
Унферт* слова злое прамовіў, –
У застольлі сядзеў ён ля стоп дзяржаўцы;
Была не па сэрцы сыну Эклафа
Слава госьцева, годнага ўдача;
Нікому звадны не жадаў дазволіць
Подзьвігамі лепшымі хваліцца між людам,
Гонарам большым за ягоны ўласны: –
«Ці ня той ты Бэўвульф, які спаборнічаў
На моры шырокім з дабраслаўным Брэкам**?
( Read more... ) |
|
|
| KDKDW #260 |
[May. 15th, 2009|11:27 am] |
Досыць вялікая колькасьць старых гістарычных дакументаў у нэце даступная толькі ў выглядзе графічных файлаў - адсканаваных старонак, так што, напрыклад, шукаць па іх немагчыма. Даўно думаў што-небудзь перагнаць у нармальны тэкст, проста каб было ў нэце. Зараз вось з адным дакументам гэта прарабіў. Выбіраў на двух прынцыпах - па-першае, ён кароткі :) а па-другое, можа зацікавіць прынамсі аднога з фрэндоў блогу (у дадзеным выпадку гэта ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) juras_u, калі толькі ў яго гэтага шчэ няма). Бо сухая лічба з энцыклапедыі - гэта адно, а жывы тэкст - гэта зусім іншае. Мне, прынамсі, так падаецца.
Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji wileńskiej, #260
Тракелі, 1468
In nomine Sancte Trinitatis eiusdemque individue unitatis amen. Ad perpetuam rei memoriam. Cum nichil sit | cercius morte et nichil incercius nisi hora mortis, et unicuique iuxta opera sua eademque mensura, qua | mensus fuerit, remecietur ei, proinde nos Georgius Gastoldi heres in Goronany, cupiens | ipsam horam mortis prevenire iudicisque universalis, qui modo mitis et pyus est, operibus misericordie sentencieque irrevocabili obviare, iureque nostrorum carorum predecessorum ac successorum saluti consulere animarum, quod tunc sane et indubitanter credimus, cum pro cultu divino et sacris edibus manus extendimus adiutrices. Unde ad laudem et honorem Omnipotentis Dei Genitricisque eius et Omnium Sanctorum pro salute nostra et nostrum carrorum predecessorum et successorum damus, attribuimus, appropriamus, incorporamus et donamus donacione perpetua atque irevocabili ac eviterne inscribimus eclesie parrochiali in Ostorowecz et plebano pro tempore existenti duas tenas alias wssathy mellis pro tributo in districtu Poyzeczee singulis ac perpetuis annis iure irevocabili in perpetua tempora. Actamen volentes in supradicta eclesia augeri divinum cultum, qualibet ebdomada tres misse in sempiterna tempora; set ut perfeccius et firmius statui possint isti dies, in quibus prefate misse celebrari debeant, prima missa feria secunda pro defunctis, feria quarta pro peccatis, sabbathivis vero diebus de Beata Virgine incessanter celebrari perpetuis duraturis. Actum et datum in Nowa Curia alias Trokele. Presentibus testibus presbitero domino Johanne alias Gąwszor et domino Stanislao eiusdem generosi domini sacerdote, anno Domini millesimo quadricentesimo sexaqesimo octavo. In cuius rei testimonium et robur sigillum nostrum appendimus. |
|
|
| Кэрры |
[May. 10th, 2009|10:07 pm] |
Два фотаздымкі з графства Кэрры.
Па-першае, катэдра ў Кілларні, якую спраектаваў Аўгустус Уэлбі П'юджын (біяграфічная даведка: найвялікшы геній архітэктуры і тэорыі мастацва ўсіх часоў і народаў). Фатаграфавала audiart.
( Read more... )
Па-другое, тамтэйшы лес:
( Read more... ) |
|
|
| Purcell - Music for a while |
[May. 7th, 2009|11:27 pm] |
Адрэкламую яшчэ адзін LJ-interest, які не падзяляюць мае фрэнды: henry purcell.
Генры Пёрсэл (1659-1695) - найбуйнейшы прадстаўнік ангельскага барока ў музыцы. Паслухайце, калі ня слухалі. Ён харошы.
|
|
|
| П'юджын. Біскупская мітра. |
[Apr. 28th, 2009|01:20 pm] |
Яшчэ да таго як стаць вядомым архітэктарам, А.У.Н.П'юджын быў досыць значным дызайнерам. Не пакідаў гэтай справы і пасьля, паралельна з будаўніцтвам. А вось, яснае панства, распрацаваная ім біскупская мітра:
 |
|
|
| Бэўвульф і сьмерць аўтара |
[Apr. 27th, 2009|07:43 pm] |
Выкладчыкам літаратуры на заметку :)
На прыкладзе "Бэўвульфа" можна выдатна расказваць пра сьмерць аўтара. Справа ня ў тым толькі, што аўтар гэтай паэмы такі памёр, ды яшчэ сама меней каля тысячы год таму. Справа ў тым, што надзвычай няясна калі менавіта ён памёр і, так бы мовіць, чым жыў да гэтага. А значыцца - у якой ступені спадчыну старагерманскай традыцыі ён бачыць праз прызму хрысьціянскага пераасэнсаваньня, якое прывяло да значных (і фіксуемых па крыніцах) зрухаў у каннатацыях асобных слоў і паняткаў. Што ў выніку? У выніку мы, ні многа ні мала, ня можам упэўнена сказаць, як аўтар ацэньвае ўчынкі свайго пратаганіста і што ён хацеў сказаць апошнімі словамі паэмы - урачыста ўхваліць геацкага героя за годнае воіна жыцьцё ці сурова асудзіць за празьмернае славалюбства. |
|
|
| Дамашняя бібліятэка |
[Apr. 17th, 2009|06:37 pm] |
Andy Orchard
A Critical Companion to Beowulf
Cambridge: D. S. Brewer, 2003
Спадзяюся, вырашыць некаторыя надзённыя праблемы.
Upd.: ага, вырашае. |
|
|
| William Morris |
[Mar. 24th, 2009|12:42 am] |
175 год Вільяму Морысу. Які, у суаўтарстве з рознымі годнымі джэнтльменамі, быў вось такім афарміцелем кніг, вось такім вітражным майстрам, вось такім архітэктарам, і кім толькі не.
З чым усіх і віншую. |
|
|
| Вожыкі духоўныя |
[Mar. 19th, 2009|10:35 pm] |
...І гэтак, Самім Богам натхнёны, ён узыходзіць да таго разнастайнага веданьня аб Ім, і адгэтуль яго ўмацоваюць таямніцы вышэйшыя і шчэ болей сьвятыя, у згодзе з такімі словамі прарока: "Высокія пагоркі - прытулак аленям, і скалы - вожыкам"*, якія мы па праве можам ужыць у дадзеным намі сэнсе, бо хто праводзіць жыцьцё ў прастаце й нявіннасьці, ад таго нікому няма шкоды ці крыўды, але, не шукаючы зьмены свайму простаму стану, ён імкнецца ня даць ворагам сябе сапсаваць, і робіцца свайго кшталту духоўным вожыкам, ўсячасна захінутым шчытом скалы Эвангельля ... Пра такіх духоўных вожыкаў чытаем у Прыпавесьцях: "А вожыкі - кволы народ, што ўчыніў сабе домам скалы". Сапраўды, хто кволей за хрысьціяніна, што слабей за манаха, якому ня толькі не дазволена помсьціць ніякім чынам за нанесеныя крыўды, але нават нельга даць і лёгкаму й маўкліваму раздражненьню ўзьняцца ўнутры?
Сьв.** Ян Касіян (каля 360 - 435)
* Як і ў большасьці падобных выпадкаў, пераклады Бібліі дужа розьняцца ў ідэнтыфікацыі жывёлак у гэтых урыўках; расейскі сінадальны, напрыклад, адносіць першы да зайцаў, а другі - да горных мышкаў.
** Згодна каталіцкай энцыклапедыі Ян Касіян, хаця ніколі ня быў фармальна кананізаваны (а некаторыя яго погляды пасьля яго сьмерці былі аб'яўленыя памылковымі), уважаўся за сьвятога, паводле зьвестак, Рыгорам Вялікім і Урбанам V (1362-1370), а таксама ўшаноўваўся ў Марсэлі, горадзе сваёй сьмерці. |
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
| |
|
|
