Hipocentaur albo Kitaurus
Piekosiński Franciszek. Heraldyka polska wieków średnich. Akademia Umiejętności, Kraków, 1889
s. 226-227

207. Hipocentaur albo Kitaurus.

Pieczęć kniazia Siemiona Iwanowicza z r. 1433* wyobraża hipocentaura w ten sposób, iż jest to połukozioł-połuczłowiek, a mianowicie tylnia część i cztery nogi kozła, a przód człowieka z płaską czapką na głowie i dwoma rękami na piersiach założonemi (Fig. 381).

Klejnotu nie ma.


Fig. 381

Ale herbarz arsenalski podając na karcie 95 stronicy odwrotnej herb Pawła Algimunta księcia holszańskiego, biskupa wileńskiego, rysuje w pierwszem polu tarczy czteropolowej hipocentaura w odmienny sposób. Ma to być mianowicie połukoń i połuczłowiek, ale ogon konia przedstawia węża o smoczym łbie, zwróconego paszczą ku połuczłowiekowi. Połuczłowiek zaś odwrócony ko temu gadowi strzela doń z napiętego łuku. W ten sam sposób jest ten herb przedstawiony także na pieczęci kniazia Siemiona Juriewicza z r. 1503**.

*) Muzeum XX. Czartoryskich w Krakowie.
**) Archiwum sławuckie I str. 150 i tab. III.